Moby-Dick - Herman Melville (1851)

Eindelijk uit het kreng?
haha, dat begrijp ik wel, ja, want hets ís een kreng.

Maar voor mij is het wel mijn "favourite of all times". Ik werd dadelijk meegesleept door de prachtige schrijfstijl. In het boek staan ettelijke passages die ik aangestreept heb, die je integraal kan voorlezen als poëzie.
Natuurlijk stamt het uit een wereld die al lang vervlogen is, maar toch vond ik het boek bepaald niet ouderwets. Integendeel zelfs: verrassend modern van opvattingen. Als het al christelijk geïnspireerd is, dan toch volgens een heel moderne, persoonlijke interpretatie. Die me trouwens erg aanspreekt.
Maar wat ik het leukste vond aan het boek is dat het je meezuigt in een trip, waar je zelf bijna de verveling voelt van het maanden op zee zijn. Tussen pagina 300 en 400 ongeveer, gebeurt er absoluut NIETS en dat is nu net het fijne. Je begint je zelf, samen met de matrozen af te vragen waar het allemaal heen gaat.

Ik heb dit boek een paar jaar geleden eens geprobeerd te lezen, maar ik vond het niks aan eerlijk gezegd.
Langdradig, onduidelijk, saai...
Kijk er zitten ook wel stukken tussen die wel de moeite waard zijn maar ik haakte zelf al af toen ik op de helft van het boek zat.
Helaas, mischien dat ik het nog eens probeer te lezen maar op het moment heb ik daar nou niet echt zin in.

Melville heeft geprobeerd een roman met een wetenschappenlijk biologisch boek te combineren, wat jammerlijk mislukt is. Dit is ondermeer te wijten aan het feit dat hij biologische feiten willens en wetens verwerpt. Hij geeft al aan dat walvissen door de wetenschap onder de zoogdieren gerekend worden, maar dat hij stug vol blijft houden dat het vissen zijn. Daarnaast wordt er een heel verkeerd beeld van de dieren weergegeven, en dit komt, vooral vandaag de dag, het boek niet ten goede.
Dat het saai zou zijn... ja, een beetje wel, maar aan de andere kant lees je er wel vlot doorheen. Het was niet echt een straf om het te lezen, hoewel ik er wel heel lang tegenaan gehikt heb. Het verhaal had van mij best wat dieper uitgediept worden. Vooral de hoofdpersoon, Moby Dick zelf, komt er bekaaid vanaf. Je moet eerst 580 bladzijden gelezen hebben voordat ie daadwerkelijk ten tonele verschijnt en is vervolgens een bladzijde later al weer verdwenen. Twee pagina's later is het boek uit, dus dat is wel een teleurstelling.

Ik zie dat dit boek of alleen heel erg goed gevonden kan worden of heel erg slecht.

Ik heb het boek al gelezen gertjan P. Het is al jaren een van mijn lievelingsboeken. Ik geef hem niet voor niets 5*.

Hoofdpersoon?
Hoofdmotief, zal je willen zeggen. Net het ongrijpbaar zijn vormt de obsessie van Kapitein Ahab. Net daarom is deze laatste wat mij betreft de hoofdpersoon.
En voor het overige werd ik vooral geconfronteerd met verrassend moderne, filosofische opvattingen over de wereld waarin we leven, de schepping, zeg maar.
Machtig epos. En Moby Dick is aanwezig in elke letter.

Moby-Dick is een rijke roman waarin je als lezer wordt ondergedompeld in het leven van de walvisvaart en waar je ondertussen aan het denken wordt gezet over thema's als racisme, geloof, homoseksualiteit, obsessie, wraak en natuur. En dat wordt gebracht door middel van prachtige zinnen en subtiele humor.

Dat er hierboven veel wordt geklaagd over langdradigheid, is goed te begrijpen. Er wordt veel uitgelegd over de walvisvaart en ondanks dat deze stukken soms flink doorbijten zijn, dragen ze absoluut bij aan de sfeer, het begrip en de climax van het boek. Deze climax valt inderdaad erg laat, maar is misschien juist daardoor erg sterk.

Precies. Niet te geloven dat dit boek 150 jaar geleden geschreven is door een Amerikaan wiens progressieve visie schril afsteekt tegen die van de doorsnee Republikeinse presidentskandidaat.

[/quote]

Precies. Niet te geloven dat dit boek 150 jaar geleden geschreven is door een Amerikaan wiens progressieve visie schril afsteekt tegen die van de doorsnee Republikeinse presidentskandidaat.[/quote]

Zo progressief is die visie niet; hij blijft walvissen hardnekkig als vissen beschouwen.

Dat vond ik juist geniaal en ik heb er kostelijk om moeten lachen. Als ik het me goed herinner geeft Melville een vrij lange beschrijving (zoals al z'n beschrijvingen lang zijn) van de ontwikkelingen in het wetenschappelijk denken ten aanzien van de walvis en noemt hij een waslijst aan wetenschappers die er met hun onderzoek aan bijgedragen hebben dat de walvis uiteindelijk als zoogdier geclassificeerd kon worden. Maar van wetenschap trekken we ons in dit boek niets aan en dus blijven we het beest gewoon een vis noemen en duiken we vervolgens weer lekker in de oud-hollandse scheepsjournalen en oud-engelse wetboeken om 'echt' iets te weten te komen over de walvis en de walvisvaart. Zo smeedt Melville samen met de lezer een complot tegen de wetenschap.

Deze houding draag sterk bij aan de sfeer van het boek dat druipt van de nostalgie en de heroische strijd van de mens tegen de natuur. En daarbij hebben we natuurlijk geen wetenschappertjes nodig die ons met opgeheven vinger wijzen op het feit dat de walvis een zoogdier is.

Op moreel gebied vond ik Melville's opvattingen verrassend modern en ik verdenk hem er dan ook van dat hij deze anti-wetenschappelijke houding heeft toegevoegd als sfeerverhogend element en dat hij, wanneer hij naast je aan de bar zat grif toegegeven had dat de walvis een zoogdier is. Maar misschien ook niet. Misschien was hij wel een onverbeterlijke nostalgicus die niets moest hebben van wetenschappelijke vooruitgang. En zolang het maar onschuldige onderwerpen als de classificering van de walvis betreft, heb ik wel een zwak voor dat soort mensen.