Harry Potter and the Half-Blood Prince - J.K. Rowling (2005)

Volledig akkoord!

Mee eens.

Niet mee eens, naar mijn mening konden ze dit deel beter weglaten. Op zich voegde het niet zo veel toe op het eindresultaat (op wat dingen na op het einde). Jammer van degene die dood is gegaan...maar zeker niet het beste boek. Dat blijft toch wel deel 2 en 3.

Harry Potter and the Half-Blood Prince is een nieuwe ervaring voor me, omdat het het eerste boek is waar ik volledig onwetend in stap. Dat wil zeggen, ik ken het verhaal niet globaal, want het boek lees ik ditmaal voor het eerst eerder dan dat ik de film heb gezien. Dat zou de leeservaring moeten verbeteren, en wellicht de filmervaring minder maken. Immers, alles in het boek (wat altijd uitgebreider is en dus in principe ook beter) is nieuw en twists komen echt als een verrassing.

Het eerste wat opvalt is de dikte van het boek. Vanaf het begin van de serie was het volgende boek steeds weer iets dikker dan zijn voorganger, maar ditmaal wordt er een stap terug gedaan en komt het aantal pagina's net onder de 500 uit. Dat hoeft natuurlijk helemaal niks te zeggen over de kwaliteit. 500 pagina's, dat is nog altijd een aardig dik boek. Zeker voor een jeugdboek. Uiteindelijk is voor mij ook duidelijk gebleken dat de kwaliteit zeker niet minder is. Het boek leest zelfs het meest prettig weg van de eerste vijf boeken. Ik reken dit vijfde deel uit de reeks tot misschien wel de beste tot nu toe. Ik kan moeilijk kiezen tussen deze en The Prisoner of Azkaban. Dit boek kent al helemaal een fantastisch einde (ik kon de laatste tientallen pagina's gewoon niet stoppen met lezen), meer heftige, emotionele en duistere gebeurtenissen en is weer wat volwassener, maar de eerste tientallen pagina's moet je er nog een beetje inkomen. Al is die scène in de Hogwarts Express met Harry en Draco Malfoy al vrij snel in het boek, en dat is bijna een stijlbreuk met eerdere boeken. Nooit eerder was de serie zo gewelddadig. Met het einde van The Goblet of Fire als uitzondering dan.. Dat fragment in het boek blijkt een voorbode te zijn van meer van dit soort donkere passages.

In het vorige boek werden er al vrij snel een hoop nieuwe personages geïntroduceerd, en ook nu weer leer je een hoop nieuwe mensen kennen met Harry. Alleen deze zijn eigenlijk allemaal belangrijk en komen al dan niet regelmatig voor in het boek. Bovendien zijn het stuk voor stuk goed uitgewerkte en interessante karakters. Rowling doet het nu wat rustiger aan met de lezer aan ze voorstellen. Dat werkt veel beter.

Iets wat erg leuk is aan het boek is dat er in de eerste tientallen pagina's gelijk een hoop nieuwe gebeurtenissen en aankondigingen zijn. Teveel om op te noemen bijna, waardoor je toch een beetje het gevoel krijgt dat Rowling net iets té hard van stapel loopt. Maar eigenlijk was er geen een gebeurtenis hiervan die ik niet met enthousiasme begroette:


-Harry krijgt geen persoonlijke les meer van Snape maar van Dumbledore, die een stuk meer met hem praat en optrekt nu (zeker in vergelijking met het vorige boek)
-Cornelius Fudge is als Minister of Magic vervangen door Rufus Scrimgeour
-Hogwarts heeft in de ouwe rot Horace Slughorn een nieuwe Professor in Potions (waardoor Harry en zijn vrienden als vervelende "twist" niet van Snape af zijn zoals ze dachten, want deze schuift eindelijk door naar de door hem zo begeerde positie van Defense Against the Dark Arts)
-Arthur Weasley heeft promotie gekregen en Fred en George Weasley zijn op zichzelf gaan wonen boven hun gloednieuwe en zeer goed lopende winkel. Bill Weasley gaat trouwen met Fleur Delacour
-Harry drinkt voor het eerst, krijgt voor het eerst sterke gevoelens voor Ginny Weasley, wat uitdraait op een relatie uiteindelijk en wordt verkozen tot aanvoerder van zijn Quidditch-team. Hij is ook erg populair inmiddels, en moet nu zien om te gaan met de totaal andere kant van de medaille. Zoals alle belangrijke personages heeft hij te maken met volwassen worden en grote en belangrijke veranderingen die daarmee gepaard gaan
-Tonks is flink verzwakt, wat uiteindelijk niet alleen door de dood van Sirius die zij zichzelf verwijt blijkt te komen, maar ook doordat ze verliefd is op Remus Lupin, wat uiteindelijk uitdraait op een relatie. Dit vond ik een van de mindere nieuwe bijverhaaltjes
-Tussen Hermione en Ron begint het maar meer en meer te broeien
-Luna Lovegood is een stuk kwetsbaarder geworden en vestigt zich echt bij het vast clubje vertrouwelingen en vrienden rondom Harry
-Op school, waar de leerlingen in Harry's jaar al sinds de vijfde klas flink moesten aanpoten, moeten de leerlingen nu ook spreuken leren zonder ze hardop uit te spreken. Ik vroeg me al in de boeken af hoe het kon dat sommigen dat niet deden, ook in de film niet. Dat is aardig gevonden
-Harry's prachtige trucje met Felix Felicis en Ron in aanloop naar de belangrijke Quidditch-wedstrijd



Goed aan het boek is de dreiging van Voldemort, die nu echt serieus doorheen het hele boek zit verweven. Zaken als veel mensen die verdwijnen en zware bewaking overal zorgen voor een sterke grimmige sfeer. We komen ook een stuk meer te weten over Voldemorts achtergrond, aan de hand van flashbacks.
Nog beter is hoe de emoties geweldig zijn uitgewerkt in het boek. Er gebeuren een aantal zeer intense dingen, waarvan de moord van Snape op Dumbledore een enorme impact heeft. Rowling beschrijft de rouw hierna ook heel goed. Op een heel menselijke en indringende manier, zonder melodramatisch te worden (Rowling is duidelijk weer wat gegroeid als schrijver. Beschrijvingen en taalgebruik zijn nooit haar sterkste punten geweest, of ze hield het bewust heel simpel vanwege de voornaamste doelgroep waar ze zich op richtte, maar het wordt allemaal kwalitatief alweer wat beter).
Weliswaar was dit een gebeurtenis waar ik wel serieus rekening mee hield, maar het hakte er toch flink in. Zelfs nog meer dan de dood van Sirius. Dumbledore was echt dé sterke man in de strijd tegen Voldemort, en degene die een groot gevoel van veiligheid en vertrouwen gaf. Dat hij wegvalt is wel erg interessant, omdat nu echt de nadruk komt te liggen op Harry, die de laatste en zwaarste loodjes zelf af moet leggen, en hiermee zijn lot moet vervullen. Ik heb overigens al een sterk vermoeden over waar de laatste Horcrux gezocht moet worden, maar dat merk ik in het volgende boek wel.

Toch heb ik nog wel wat algemene kritiek op de schrijfster. Het is op zich wel raar hoe Rowling altijd wel de tijd en moeite neemt om te beschrijven hoe Harry eet en wat en wanneer, of hoe hij zijn pyjama aandoet en gaat slapen, maar iets over leerlingen die douchen, in bad gaan of hun tanden poetsen heb ik nog nooit gelezen. Ja, Ron en Ginny gingen na Quidditch een keer in bad omdat ze zo vuil waren, in the Order of the Phoenix. En in het boek daarvoor ging Harry natuurlijk in bad in de badkamer van de Prefects op aanraden van Cedric Diggory, om de tweede aanwijzing uit te vogelen. Maar dat was het wel.
Ook vind ik dat de ouders van Hermione altijd wel erg makkelijk van tafel worden geveegd. Je komt amper wat over ze te weten en ze hadden er net zo goed niet kunnen zijn. Hermione is ook wel erg vaak tijdens het einde van de zomervakantie en tijdens de Kerstdagen bij Harry en Ron etc.
Van mij hoeven triviale zaken als persoonlijke hygiëne niet beschreven te worden, maar Rowling vind ik er wel wat raar selectief in. Het gebrek aan uitwerking van de ouders van Hermione is toch een beetje een gemis.
Aan de andere kant moet je de schrijfster dan weer meegeven dat ze een hoop leuke en interessante karakters in de serie heeft gestopt, en vooral de belangrijkste drie personages maar ook bijvoorbeeld Hagrid of Mrs. Weasley herken je direct aan de manier van praten.

Aan het einde van het boek heb ik hierboven al wat woorden besteed, maar dat wil ik nu nog eens doen. Spannend, beklemmend en vooral enorm emotioneel, kortom, fantastisch! Alle Harry Potters hebben eigenlijk een sterk einde gehad, maar The Half-Blood Prince spant echt de kroon. De identiteit van de Half-Blood Prince was natuurlijk nogal voor de hand liggend (het is wat onlogisch dat Harry en zijn vrienden het handschrift van Professor Snape niet herkenden, aangezien ze het vaak gezien moeten hebben na jaren les te hebben gehad van hem), maar zijn verraad komt en de dood van Dumbledore komen toch heel hard aan. Rowling heeft vanaf het begin van de serie aan steeds de lezer sterk doen twijfelen aan hoe het nou zat met hem. Ook nu nog vraag ik me eerlijk gezegd af of Dumbledore met Snape zijn dood niet in scène heeft gezet als ultieme truc tegen Voldemort, haha.
De begrafenis van Albus Dumbledore is trouwens ook al zo mooi beschreven, heel droevig en krachtig. En de cliffhanger dat Hogwarts misschien gaat sluiten en Harry sowieso niet aan zijn laatste jaar gaat beginnen en achter Voldemort en Snape aan gaat is heel interessant. Al voelt het ook als een droevig afscheid van een bepaalde periode. Precies wat de bedoeling is natuurlijk.

Ja, dit is een fantastisch boek, en het is erg jammer dat ik nu alweer aan het laatste deel ga beginnen, en over enkele honderden pagina's de serie verleden tijd is. Het zal een beetje voelen als het einde van een mooie vakantie of een mooie droom. Wat een fantastische wereld heeft Rowling geschapen! En niet eens met bijzonder veel details, in vergelijking met veel andere fantasyreeksen. Maar toegankelijkheid is een toverwoord in de serie, om me maar toepasselijk uit te drukken. 4.5*.

Mwoah, vind Rowling juist meestal vrij beknopt nog in haar beschrijvingen. Al zie je dat ze er wat meer bedreven in wordt gaandeweg de serie.

Ik heb het boek gelezen en dacht "die film wil ik zien!" maar nee hoor dikke flop.