Dichtertje. De Uitvreter. Titaantjes. - Nescio (1918)

Ha, daar is-i dan. Het boekje met het mooiste verhaal dat ik ken en het mooiste stukje Nederlandse taal dat ik ooit las. Het hele achtste hoofdstuk van Titaantjes is wonderschoon; iets mooiers dan de laatste alinea’s las ik zelfs nog nooit:

Wat een enorm briljant taalgebruik.

Nescio is echt een van de allergrootsten !!!!!!

de zgn simpelheid

"Appi z'n vader had een goed beklante slagerij en kon 't doen. Dat Appi nooit schilderen zou leren heeft Japi goed gezien; z'n vader heeft hem later in huis,- reclame en decoratieschilderplaats gezet."

Telkens weer genieten inderdaad. Van iedere zin, vol van melancholie, altijd goed voor een glimlach en een beetje opgloeien van je hart.

Nog maar een alinea uit het achtste hoofdstuk van Titaantjes:

"Op den toren van Rhenen had ik gestaan en de verten gezien, en mijn hart had naar de verte getrokken naar de roode luchten in 't Westen. Doch al had ik van den toren kunnen vliegen naar de verten, dan zou ik slechts gevonden hebben, dat de verte het nabije was geworden en opnieuw zou mijn hart naar de verte getrokken hebben. En wat baat mij de wijsheid, die mij leert dat 't niet anders kan en zoo blijven zal in eeuwigheid?"

Wat een uitzonderlijk taalgebruik:

"Hoe ging het? Patent. Wat hij daar deed ? Op en neer lopen van Gare du Nord naar het Gare du Midi over de boulevards. Of hij zich amuseerde ? Uitstekend. Waar hij woonde? In Uccle. Wie hij uitvrat? Hij lachte, maar gaf geen antwoord. In het Maastrichtste bierhuis op de Place Brouckere dronken wij ettelijke potjes zuur bier, waar hij verzot op was geworden."

Jouw eerste post staat op mijn desktop:

"God leeft in mijn hoofd. Zijn velden zijn er onmetelijk, zijn tuinen staan er vol schoone bloemen, die niet sterven, en statige vrouwen wandelen er naakt, vele duizenden. En de zon gaat er op en onder en schijnt laag en hoog en weer laag en 't eindeloze gebied is eindeloos 't zelfde en geen oogenblik gelijk. En breede rivieren stroomen er door met vele bochten en de zon schijnt er in en ze voeren 't licht naar de zee.
En aan de rivieren mijner gedachten zit ik stilletjes en genoeglijk en rook een steenen pijpje en voel de zon op mijn lijf schijnen en zie 't water stroomen, voortdurend stroomen naar 't onbekende.
En 't onbekende deert mij niet. En ik knik maar eens tegen de schoone vrouwen, die de bloemen plukken in mijn tuinen en hoor den wind ruischen door de hooge dennen, door de wouden der zekerheid, dat dit alles bestaat, omdat ik 't zoo verkies te denken. En ik ben dankbaar dat mij dit gegeven is. En in ootmoed pijp ik nog eens aan en voel mij God, de oneindigheid zelf.
Doelloos zit ik, Gods doel is de doelloosheid.

Maar voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen."

Ben gestopt met roken, maar goed, Nescio is zo briljant om Dat niet te benoemen!

Heeeeel mooi ja. Ik meen serieus dat ik nog nooit iets mooiers las dan die zinnen.

ik ben ook helemaal ontroerd. (zal naar niet renicken naar Japie)

Ik heb altijd een diepe snik als ik zoiets moois lees en tranen in mijn ogen vanwege de herkenning.!

Het mooiste nederlandse boek. Ook hoe hij schrijft over de God van Nederland (dichtertje). Waar menig schrijver boekenplanken volschrijft ter bestrijding van de spruitjeslucht heeft Nescio aan dit bundeltje genoeg. Niet voor niks het grote voorbeeld van o.m. Wolkers en Reve. Dit moet je eigenlijk elk jaar een keer lezen, om je scherp te houden.

Vind echt niets aan dit boek (op het achtste hoofdstuk van de Titaantjes na dan). Het taalgebruik klinkt inderdaad heel poetisch, maar de verhalen zijn gewoon saai ... Dan lees ik liever een dichtbundeltje, gaat wat vooruit.

Van de beschrijving klopt geen bal. Genre: psychologisch??

"Drie verhalen waarin de verteller Koekebakker...". Dit geldt alleen voor de 2 eerste verhalen. Dichtertje is duidelijk anders, hoewel thematisch verwant.

De reguliere versies van dit boek bevatten ook nog een aantal korte verhalen onder de titel "Mene Tekel".

Inderdaad gebeurt er niet veel in deze verhalen, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om de beschrijving van verloren idealen en van mensen die dachten dat ze het allemaal anders zouden gaan doen.

De nuchtere, maar tegelijk beeldende stijl van Nescio en zijn speciale gevoel voor humor maken van dit boek een meesterwerk.

Allemaal uit mijn hart gegrepen Aazhyd, deze drie kleinoden worden hier absoluut tekort gedaan, hoewel Nescio zich er waarschijnlijk niet al te druk om zou maken onder het motto 'Schrijft U over mij maar niks'.

Het staat vrij om correcties door te voeren. Maar 'Mene Tekel' is pas later aan de bundel toegevoegd. In de plotomschrijving is het ook niet de bedoeling om de schrijfstijl te bejubelen, maar om objectief weer te geven wat er inhoudelijk gebeurt, en dat lijkt me hier toch vrij correct.

Dichtertje is inderdaad minder, maar is nog steeds prachtig geschreven!

'De Berkestammen waren toen zilverwit, maar mooier dan zilver. De taal is armoedig, doodarmoedig. Die de werken des Vaders kent, weet dit.'

boel mooi!