Deesje - Joke van Leeuwen (1985)

Een kinderboek, maar tegelijk een van de allerbeste boeken die ik ooit gelezen heb. Ik lees het gemiddeld een keer per maand, en elke keer opnieuw geniet ik van begin tot einde. Het is een boek dat bij ons in de familie ook zo wat gemeenschappelijk bezit is geworden, het is me vroeger heel vaak voorgelezen en ik kende (en ken) hele stukken uit mijn hoofd, die ook te pas en te onpas ter sprake kwamen. Vooral dan 'Ik dacht dat jij dacht dat ik was wie ik was en jij dacht dat ik dacht dat jij was wie jij was maar ik denk dat ik niet ben wie jij denkt dat ik ben en ik denk dat jij dat nu ook denkt, denk je niet?' uiteraard, maar het boek zit vol met legendarische citaten, momenten en vooral personages. Joke van Leeuwen slaagt er in al haar boeken in om de meest vergezochte figuren te creëren, maar op zo'n manier dat je je nooit vragen stelt bij hun bestaan, en pas als je afstand neemt ontdek je hoe verschrikkelijk origineel en goed bedacht alles wel niet is. Piesie die op de tafel zit en mevrouw De Pauw met haar negen honden zijn de meest memorabele, maar ook dit boek doet heel goed zijn best (Meneer Paprika, Tina Teen, Deesjes vader en broers,...), bovendien worden er niet enkel prachtige personages gecreëerd, maar ineens ook een fascinerend universum (het station en de stad worden zeer accuraat beschreven en komen je als lezer bekend voor, maar tegelijk zijn ze even absurd als al de rest). En bovendien is dit ook een erg ontroerend boek, met een mooie diepere inhoud (diepere inhoud klinkt gewichtiger dan het is, maar als kind had ik toch niet de hele reikwijdte van dit verhaal door). En prachtige tekeningen uiteraard. Een heerlijk boek, om te blijven herlezen, in mijn geval al sinds mijn achtste, en waarschijnlijk tot op mijn sterfbed .

Joke van Leeuwen is een werkelijk genie op schrijfgebied! Haar schrijfstijl is zo kinderlijk volwassen, en zo volwassen kinderlijk en bekijkt de dingen vanuit een hoek waarvor je haar boeken moet lezen of haar bril op moet zetten!

In 1988 schreef zij het kinderboekenweekgeschenk, wat nog steeds mijn favoriete boek van haar blijft, Duizend Dingen Achter Deuren, en sindsdien heb ik alles van haar gelezen wat ik maar ben tegen gekomen.

Deesje was één van deze boeken. Toen ik in Gasselternijveen en later in Stadskanaal woonde, waren er in de bibliotheek van laatstgenoemde plaats behoorlijk wat boeken van Joke van Leeuwen te vinden (Deesje dus ook). Toen ik dit boek later nog eens wildelenen, was de titel opeens, samen met een heleboel anderen, niet meer te verkrijgen! Wat was ik pissig...

Maar goed, ik dwaal af. Het allerleukste van dit boek, is dat je gewoonweg niet weet waar je in terechtkomt. De details staan me niet meer héél erg bij, maar ik weet nog wel die ruimte op het station, speciaal ingericht voor 'zoekgeraakte mensen', die allemaal vol verwachting en daarna heel teleurgesteld keken als er iemand binnenkwam, maar dat dat niet degene bleek te zijn die hen af zou moeten komen halen. En dat ze op een gegeven moment verzeild raakte in een schoolreisje (het onderwerp van Dit Boek Heet Anders). Hoe het afloopt weet ik helaas niet meer, dat was ook de reden dat ik hem wilde herlezen. Maar ik heb er van genoten, dat is zeker !

Ik heb hier vanochtend ook zeer van genoten!

Ben nogal in een kinderboeken 'mood', en door het hoge gemiddelde alhier gisteren maar uit de rekken van de bibliotheek gehaald. Ik had nog nooit van dit boek en van Joke van Leeuwen gehoord.

Wat een leuke stijl, met dezelfde soort taalvernieuwing en gespeel met buitenlandse talen in het Nederlands zoals Annie M.G. Schmidt dat ook veelvuldig deed.

Het meest opmerkelijke is de verwerking van tekeningen ten dienste van het verhaal. Dat maakt het toch wel wat bijzonderder. Ik ben benieuwd naar Het Verhaal van Bobbel, die ligt geduldig op me te wachten.

Deesje krijgt van mij 4 sterren. Leuke ontdekking!

Saai boek, niet vermakelijk, geen aanrader