Spūtniko no Koibito - Haruki Murakami (1999)

Ik heb heel veel goede dingen gehoord over deze roman en daarmee was het ook het boek van Murakami waarnaar ik het meest heb uitgekeken om het te lezen, maar eerlijkgezegd vond ik niet dat Spoetnikliefde uitsprong boven de andere werken van Murakami. Edoch, het blijft een prachtig boek.
Ik hoopte stiekem dat K. zelfmoord zou plegen op het einde van de roman, maar helaas. Het liep allemaal veel te goed af naar mijn zin.

Dat lijkt me inderdaad geen schitterende vertaling. Heb dat boek hier in de kast en vraag me af of het nog wel de moeite is om te lezen. Weet er iemand of er misschien nog een andere Nederlandse vertaling van in de handel is? De mijne komt uit de reeks "Humo's klassiekers van nu".

De ik-persoon verhaalt over hoe het meisje waar hij verliefd op is - de amateur-schrijfster Sumire - gepassioneerd verliefd is op een oudere vrouw.

Schitterende parabel, die gevoelig verwoordt hoe het is als het verlangen naar een ander niet wederzijds blijkt. Het voelt iets minder absurdistisch aan dan bij andere romans van deze Japanse schrijver, maar het blijft een sprookjesachtige mooie ervaring.

Omdat hij een soort magie in zijn boeken weet te krijgen die je niet bij andere schrijvers hebt. Het spreekt mij persoonlijk wel aan dat hij dingen schrijft die eigenlijk nergens op slaan. Van sprekende katten, Johnny Walker, General Saunders e.a. gekkigheden.

Een van de mindere boeken van Murakami. Hij heeft altijd ongeveer hetzelfde verhaal en weet dit altijd prachtig aan te kleden. In dit geval is het een uitgekleed Murakami verhaal geworden wat naar mijn idee minder onvertuigd.

Zelfs een minder boek van Murakami is goed.

Ben net begonnen en wat is dit weer dankbaar leesvoer. Heel vlot en ontspannen geschreven en ook zo te lezen, moeilijk weg te leggen. Ook altijd leuk bij Murakami is de vermenging van psychologische bedenkingen met heel gewone beschrijvingen van heel alledaagse, praktische handelingen.
Middelmatig of niet: die man kan vertellen en het is ook nu weer heel zinnenprikkelend.

Razendsnel uitgelezen.
Dat is toch een kwaliteit van Murakami, dat hij je steeds nieuwsgierig maakt naar wat nog komen moet. Niet dat er dan een haarscherpe, realistische ontknoping moet zijn, maar soms wordt het toch wat makkelijk mysterieus afgehandeld en zo zal er wel eens iemand op zijn honger blijven zitten vermoed ik.
Waar Murakami heel sterk in is, is die sfeer van verliefd te zijn, worden op iemand. Alleen daardoor al krijg je een soort nostalgie dat je steeds weer aantrekt. Een hunkering die het leven zwaar, maar ook de moeite waard maakt.
Ik moet wel zeggen dat de vervreemdende reis naar het Griekse eiland niet zo overtuigend werkte omdat het al bij al een vrije realistische setting bleef (iedereen is wel eens op zo'n eiland geweest). Op dat vlak was ik in "de jacht op het schaap" veel meer gehypnotiseerd door de omgeving die bijna letterlijk aan het einde van de wereld bleek te liggen.

Mooie (Aziatische) vrouwen, veel luxe, lekker eten en een vleugje mysterie. Murakami is altijd leuk om te lezen, maar nu hou ik er misschien maar eens een tijdje mee op.
En Nobelprijscaliber, wat hier en daar gesuggereerd wordt, daarvoor is het soortelijk gewicht net iets te laag, vrees ik.

Ooh jeetje wat wordt ik toch weer opgezogen door dit verhaal. Begin er net aan en zit alweer bijna op de helft. Murakami weet zijn personages altijd zo ontzettend mooi te beschrijven en laat ze dingen doen die we graag zouden willen doen. Het leuke is dat we die vaak nog kunnen doen ook! Want het zijn niet van die heftige levens die deze personages leiden. Toch, er gaat een bepaalde charme vanuit. Als hij de dagen van K. in z'n eentje beschrijft bijvoorbeeld. Iedereen heeft weleens van die dagen. Niets bijzonders. Toch kan ik alleen maar met een enorme glimlach lezen over dit soort dingen.

Binnenkort een eindoordeel over dit boek. Zal vast weer hoog worden!

Toch wel minder dan Norwegian Wood en Opwindvogel. Het is een leuk verhaal wat weer het vlot leest en enkele fragmenten zijn weer om van te smullen (het hoofdstuk van Mioe in het reuzenrad bijv.). Het einde is ook een stuk bevredigender dan dat in de eerdergenoemde boeken. Toch vind ik het hele verhaal een stuk minder fris aanvoelen. Een beetje formulematig. Ik had ook gewild dat de karakters K. en Mioe meer werden uitgediept zoals dat gedaan werd met Sumire (waar ik wel van heb zitten genieten, wat een heerlijk personage weer!).

Al met al gewoon een goed boek, maar geen favoriet.

In tegenstelling tot Dn!S vond ik deze juist beter dan Norwegian Wood. Het einde vond ik beter dan in de meeste boeken van Murakami. Het verveelt nergens en heeft wederom een aantal prachtige dromerige passages. Wanneer Murakami aan het eind een wat mij betreft overbodige passage uitdiept heb ik daar totaal een problemen mee (de relatie tussen de K en zijn 'vriendin' uitdiept, compleet met een prachtig relaas over haar stelende zoontje), sterker nog, ik vind het allemaal schitterend. Echt fantastisch wordt het verhaal overigens nergens, maar het hangt er wel tegen aan.