Lord of the Flies - William Golding (1954)

Eerste vier en 'n half; de rest kreeg een vijf.

Wellicht schopt dit boek het ook ooit nog eens zo ver, maar ik ben wel erg blij dat ik dit boek (dat overduidelijk "The Beach" inspireerde) heb gelezen.

Ik lees hierboven dat het vliegtuig in kwestie is neergeschoten; dat weet ik me uit het boek niet te herinneren, om eerlijk te zijn.

De thema's die hier behandeld en toegepast worden en de manier waarop maken alles redelijk geloofwaardig. De jongens hadden een leider nodig, en zonder waren ze nergens, en het is niet onlogisch dat er tenminste een twee of drie zijn met een goed stel hersens om hun verblijf in goeie banen te leiden.

Ik snap waar de titel van het boek naar refereert, alleen niet de reden waarom het ernaar is vernoemd. Als iemand me dat uit zou kunnen leggen ...?

het doet niet zoveel ter zake in het verhaal, maar ik dacht zelfs dat het om een schipbreuk ging (?)

Hoofdthema is toch de keuze tussen goed en kwaad (heel kort door de bocht geforumuleerd, maar in essentie toch juist? correct me if I'm wrong ). De Heer der Vliegen is een (bij)naam voor de duivel of kwade krachten.

Nee nee, wel zeker een vliegtuig.

Dat is dan denk ik een betje langs me geschoten. Het enige dat ik weet is dat er naar die varkenskop wordt gerefereerd, als men het over the "Lord Of The Flies" heeft.

Helemaal mee eens. Het hogere thema waarrond dit boek draait (de kwestie of het slechte al dan niet inherent is aan de mens) wordt nauwelijks behandelt, het lijkt alleen een vraag die volgt uit het boek en niet omgekeerd.



Golding weet doorheen het boek een bepaalde sfeer vast te houden, wat uiteraard verdienstelijk is, maar "mooi geschreven" is dit boek helemaal niet. Zijn belachelijke tropen en ellenlange beschrijvingen maken het de lezer soms echt moeilijk om te blijven lezen. Daarenboven bevat het boek quasi geen mooie zinnen, wat de taalkundige verdienste voor mij volledig teniet doet.
Conclusie? Een sterk over het paard getild boek met een origineel (en tot de verbeelding sprekend) uitgangspunt dat verre van volledig benut wordt.
2*

Ik geloof hoegenaamd niet in je uitspraak: hoe kan je nu minder zeggen als je iets expliciet formuleert dan via een allegorie, die hoe dan ook onvolkomen is en slechts een licht werpt op een deel van de zaak?



Op de 'Canterbury Tales' na ken ik - tot mijn grote spijt - niks van de door jouw opgesomde werken.
Om mijn punt echter nog eens uit de doeken te doen: ik heb er moeite mee dat Golding zo'n 5 à 10 bladzijden neemt om het eiland te beschrijven, en mijn beeld ervan niet meer is dan "een klein stukje land, een lagune, wat bomen met vruchten, een berg, een soort litteken over het strand en een fort van rotsen"... Terwijl Golding - naar mijn mening - veel vergeefse moeite doet om het eiland juist iets méér te geven, vervalt hij in een stereotiepe beschrijving... En dat vind ik jammer. Allemaal tijd die hij aan zijn thema (liefst expliciet) had kunnen wijden, gaat nu op aan nutteloze beschrijvingen.

Een hallucinant boek! Ik wist wel waar het over ging (dat is het nadeel met die klassiekers ) en had het eerlijk gezegd zelfs extremer verwacht (na het zien van Battle Royale onder andere...) maar het heeft me veel meer geraakt dan ik had verwacht, ook veel meer dan voorvermelde film. Dat heeft vooral te maken met de prachtige manier waarop Golding de half intuïtieve psychologie van de kinderen weet te beschrijven (er is een prachtig stuk in het boek waar hij beschrijft hoe enkele van de kleintjes in het zand spelen), misschien nog het best bij de niet-hoofdpersonen (Ralph, Jack en Biggie zijn ok, maar soms wat te voorspelbaar in hun gedrag en te duidelijk verzonnen in functie van de rol die ze in het verhaal moeten spelen. Niet zozeer karikaturaal, dat valt best mee, maar hun aanwezigheid in het verhaal heeft duidelijk een doel, terwijl de andere kinderen meer achtergrondopvulling zijn en af en toe hun moment krijgen waarin ze op de voorgrond treden).

De zo geroemde natuurbeschrijvingen vond ik aanvankelijk wat overdreven, maar de beeldende taal en groteske omschrijvingen wennen wel en vormen een belangrijke charme van het boek. Ik volg wel de kritiek hierboven ten dele, ondanks alle details die je beschreven krijgt, werd mijn beeld ook nooit vollediger dan een tropisch eiland met strand, roze berg, bos, open plekken, fruit, kaalgebrande stukken en rotsen. Ik vond het zelfs bijna zonde dat er niet een of ander kaartje in het boek stond, want ik had zeker in het begin best wel moeite om te snappen hoe het eiland nu juist ineen zat, los van alle bloemen, doornenstruiken en kreupelhoutbosjes die zo uitgebreid aan bod komen.

Het verhaal wordt mooi opgebouwd volgens een aantal belangrijke climaxen die vooral de relaties tussen de hoofdpersonen onder druk zetten (ook hier zou je - als je dat echt zou willen - het rijtje kunnen afgaan (eerste wrijvingen, eerste botsing maar door druk van buitenaf toch toegedekt, samenwerking onder spanning en dan de finale breuk en de confrontatie) maar zo voelt het niet aan tijdens het lezen, dus het stoort geenszins. De dreigende aanwezigheid op de achtergrond (laten we het de 'Heer der Vliegen' noemen, althans zo interpreteer ik de titel toch), de sluimerende maar aflatende hoop op redding, de onderhuidse spanningen tussen de personages, de combinatie van kinderlijke onschuld en extreme situaties, het leerproces dat doorgemaakt wordt (en vooral vaak níet doorgemaakt wordt, hoewel je het eigenlik zou verwachten), dat zijn de elementen die dit boek extreem fascinerend, knap bedacht en razend spannend maken. Sommige momenten zijn angstaanjagend eng, omdat je zo opgaat in het verhaal dat je eigen kinderlijke angsten het winnen van het besef dat je in je bed een boek aan het lezen bent .

Ik was verbaasd dat het boek zo dun was eigenlijk, ik heb het ook op één (weliswaar erg lange) avond uitgelezen. Maar het is misschien ook goed dat het niet uitgebreider is, de gebeurtenissen voor de grote confrontatie tussen Ralph en Jack zijn erg uitgebreid en goed uitgewerkt, het einde had langer kunnen duren maar dat vond ik toch het minst interessante stuk, omdat de opbouw in dit soort verhalen veel fascinerender en geraffineerder is dan de climax. Sommige scenes zal ik nooit meer vergeten denk ik (Simon en de Heer der Vliegen, de beruchte 'dans',...).

Het meest verbluffende moment vond ik de allerlaatste pagina's, als de redding eindelijk komt. Je bent zo opgegaan in het verhaal van die kleine kinderen, de ernst ook van de hele situatie, dat de blik van een volwassene op de hele zaak haast pervers wordt. Ineens blijken de houten speren en de dodelijke confrontaties niet veel meer dan kinderspelletjes in zijn ogen, en de link tussen dat moment en de angstaanjagende momenten ervoor kan ik nu nog heel moeilijk leggen. Dat moment brengt het boek van een ijzersterk gegeven naar een hallucinant meesterwerk, en ik heb echt verschillende minuten voor mij uit zitten staren alvorens ik er overheen was. Een erg overweldigende ervaring dus, het lezen van dit boek, en stof genoeg om lang over te blijven nadenken!

Een puike 4.5 sterren is welverdiend .

Hehe, grappig ja, ik ervaarde het boek precies zo.



Verbluffend, echt? Ik vond het toch vooral een ontgoochelend slot; vooral omdat doorheen het boek telkens (kleine) climaxen worden gepresenteerd riep het vooral een gevoel op van: 'oh...ja...goh...'

Maar aanstekelijk stukje verder, heeft de zin tot herlezing in de komende vakantieweken aangewakkerd .

Een geweldig boek natuurlijk! Het verhaal zorgt voor een erg boeiend en aangrijpend boek, af en toe ook lekker spannend, en vooral ook avontuurlijk natuurlijk. Als ik de tv-serie Lost kijk dan moet ik regelmatig aan dit boek terugdenken.
Ik moest een keer met school naar een toneelstuk van het boek, en dat maakte indruk op me waarna ik besloot ook het boek te lezen. Daar heb ik beslist geen spijt van gekregen!

Een heel interessant boek dat ik vorig jaar voor school moest lezen. Mijn leraar Engels heeft ooit tijdens zijn studie engels een uitgebreide analyse over dit boek gemaakt en heeft dat toentertijd haarfijn aan ons uitgelegd. Dan blijkt dit boek nog veel meer te zijn dan een allegorie over wat is goed en wat is kwaad. Iedere personage staat voor een politieke stroming, danwel ideologie. Al ben ik de details vergeten helaas. Buiten de allegorie om vind ik ook het letterlijke verhaal erg spannend om te lezen. Het bevestigde een theorie die ik jaren geleden zelf eens bedacht: namelijk dat er angstwekkend veel overeenkomsten zijn tussen een groep kinderen spelend in de speeltuin en de zogenaamde volwassene politieke wereld.

Worden we zonder structuur niets meer dan wilden? Volgen we zomaar een leider met grote mond? Zijn we van nature kwaad? Golding neemt een interessant uitgangspunt aan met zijn beroemde Lord of the Flies, die duidelijk antwoord geeft op deze vragen. De metafoor van de 'lord of the flies' is bijzonder sterk en er zit verder nog meer goede symboliek in. De opbouw duurt heel lang en pas aan het einde begint het echt om te wentelen. Maar natuurlijk zijn er al kleine dingen die de hele tijd gebeuren die er naartoe opbouwen, en daar schuilt juist de kracht van het verhaal in. De enkele personen die wat meer worden uitgelicht - de meesten blijven een zeer vlak personage, zijn goed beschreven. De toenemende strijd om je hoofd op een rijtje te houden en te blijven nadenken tegenover de wilde gekte komt erg sterk over.

Misschien is het wat pretentieus van Golding, maar hij laat duidelijk zien hoe volgens hem de ware aard van de mens is. Dit komt bijvoorbeeld naar voren als Ralph hoopt dat het beest liever de kleintjes eet, of instinkten van zichzelf ontdekt. En het pakkende einde natuurlijk. Kinderen tot waanzin gedreven. Ik trof eigenlijk behoorlijk wat overeenkomsten met het gedachtegoed van Apocalypse Now. Het geeft je in ieder geval genoeg stof tot nadenken. Interessant uitgangspunt, en het verloop is goed verteld, maar echt bijzonder vond ik de schrijfstijl niet. Daarom is het voor mij wel degelijk een interessant boek, maar niet zozeer een topper.

Verder zou ik graag nog een ding willen uitlichten; ik was geschokt om te zien dat het racisme zo diep genesteld zit, zelfs in de schrijverwereld. Het hoort dus echt bij de tijd. Want op een gegeven moment, als Piggy de groep gaat toespreken spreekt hij de woorden: Which is better -- to be a pack of painted niggers like you are, or to be sensible like Ralph is? Heftig hoor, dat de algemene opvatting dus was dat een neger gelijk stond aan een wilde. Verder heerst de mannencultuur natuurlijk, het is niet voor niets een groep jongens die op het eiland zitten. Nu zou het lastig zijn om zo over de mens te spreken d.m.v. alleen jongens. Hoe zou het zijn als het andere geslacht erbij kwam kijken? Maar dit is enkel hypothetisch, het zou natuurlijk absoluut niet bij het boek passen en het zou absoluut niet veranderd moeten worden, maar wel even interessant om erover na te denken. Misschien heeft een goedwerkende samenleving wel wat vrouwelijke invloeden nodig, wie weet...