Der Tod in Venedig - Thomas Mann (1912)

Geen simpel boek, maar erg diepzinnig en met een prachtig hoofdpersonage. Soms is het haast hallucinant hoe knap de bedrukkende sfeer van het besmette Venetië beschreven wordt, en er zijn weinig boeken waarin zo haarscherp het innerlijk van iemand wordt weergegeven. Een meesterwerk, zullen we maar zeggen.

Verschrikkelijk boek, vrij technisch, en verschrikkelijk bedoel ik hier in uitermate positieve zin. De verfilming van Visconti overtreft het boek zelfs op sommige punten.

Die hallucinante sfeer vond ik zo briljant gedaan.

Vandaar mijn 5* (ik word nog wel eens wakker, badend in het zweet en niet wetende wat te doen.)

Het is een boek waarvan ik begrijp dat mensen het saai en langsdradig zouden kunnen vinden. Thomas Mann heeft een erg omslachtige en nogal technische schrijfstijl, en daar moet je wat aan wennen. Maar eens je daar doorheen bent, is het een prachtig boek.

Indrukwekkend. Waar Thomas Mann door een combinatie van de schrijfstijl en de omvang van zijn werk nogal eens ontoegankelijk is (op 400 pagina's van Dr. Faustus ben ik helaas gestrand) is het een genot om op een grijze middag Der Tod in Venedig te lezen, ingekapseld te worden door de massieve zinsconstructies en de briljante sfeerschepping die dit verhaal tot een meesterwerk maken. Natuurlijk raak je de draad kwijt bij sommige zinnen en moet je regelmatig teruglezen. Daar staat een fenomenale woordkeus tegenover en de ongrijpbare ritmiek van zinnen. Prachtig gecomponeerd dringt het verhaal langzaam door je huid, het onafwendbare einde is vanwege de titel reeds vanaf het begin aanwezig. Der Tod in Venedig is voor mij als het ware een combinatie van het taalgebruik van Thomas Rosenboom en de sfeertekening van Camus' L'Etranger. Alleen in één ruk uit te lezen. 4,5*

Een somber maar wel mooi boek!

Zowel het boek gelezen als de film (meerdere keren) gezien. Ik heb opnieuw gestemd: 4,5* Eigenlijk heeft eRCee alles al geschreven...
Uhm, hoewel, ook leuk om Mahler erbij op te zetten of erna

Deel 1 van de 4

Thomas Mann - eigenlijk ben ik Zachary Glass en RealTom erg dankbaar voor de introductie. Nadat de beiden me vol lof verteld hadden over deze Duitse schrijver, die ik voordien nog niet op de site tegengekomen was, steeg de interesse toch tot op een sterk punt. Meestal ben ik iemand die bij de grote schrijvers (ik denk nu aan Dostojewski, Márquez, Claus; waar ik al iets van gelezen heb) direct het magnum opus neemt. Bij deze Mann leek me dat nu een stuk moeilijker ik zag een tijdje geleden dat dit boek de grootste bekendheid en hoogste stemgemiddelde had op de site. Maar als ik dan verder ging kijken werden vooral 'De Buddenrbooks' (waarmee hij een Nobelprijs mee in de wacht sleepte) en 'De Toverberg' (algemeen erkende grootste werk) aangehaald beter te zijn.

Maar dan ben ik toch voor dit boek gegaan - ) Via Zachary die me eens vertelde dat hij liever eerst geintroduceerd wordt tot de schrijver via kleinere werken, om dan pas later het grote werk beter in te kaderen in het oeuvre. Zo leek me die methode om dit genie's literatuur te benaderen het best, ik leende een verzamelboek bestaande uit vier romans, maar i.p.v. een minder goede te nemen als begin wou ik toch direct 'dít boek' (slechte gewoonte), ik hou de 2 grote werken voor een later en geschikter tijdstip - )

"Het ernstigste wat ik sinds De Buddenbrooks geschreven heb"
Volgens mij voel je dat hier ook, hij keert ook duidelijk terug naar thema's die hij reeds gebruikte en verder zal gebruiken, typische Mann-roman lijkt me.

Op de eerste pagina al Wów! Sterke en leuke verwoordingen, als dit zo blijft doorgaan de volgende 80 pagina's ga ik me wel erg goed vermaken - bij deze is dat fantastisch gebeurd. De schrijver ontwikkelt een erg sterk personage, je blijft Von Aschenbach maar bewonderen, maar dan slaat zijn waanzin toe, het boek werd wel een stuk minder florissant als je merkt dat hij valt voor een kleine jonge i.p.v. een jonge vrouw (wat ik eerst dacht). Maar voor wie hij die obsessie heeft is hier sowieso niet erg relevant, Mann gaat daarintegen erg diep in op zijn personage, zijn kunstenaarschap, zijn en 'het leven' en liefde in het algemeen. Die diepe analyse die op zich al erg wonderbaarlijk is, wordt op de koop toe bijzonder geniaal verwoord, genialiteit komt nooit alleen zal ik maar zeggen Hoe Mann met zijn personage die hij eerst zo wonderbaarlijk overbracht blijft spelen tot aan het bittere eind blijft een waar leesgenoot tot aan het laatste stuk, dat ik jawel - zo'n 6 keer gelezen heb Prachtig.

Enige negatieve kanten op te merken aan dit werk - Nee, voor wat het is merk je duidelijk dat Thomas er zowat alles voor gedaan heeft, persoonlijk had ik het liever wat langer gehad. Zeker en vast een aanrader en leuke instapper tot deze man's werken. Iets dat ik op een later tijdstip leven zeker opnieuw zal lezen.

Dank U BoekMeter en niet te vergeten Thomas.

Ik moet deze maar eens herlezen.

Ik dacht ook zo te werk te gaan, want heb hier Buddenbrooks nog liggen, maar zal toch nog even wachten eer ik daaran begin.Het kon me ook niet erg bekoren, het was me dan wel niet te vaag maar de passages vol van abstracte beschouwingen kon ik moeilijk lezen, het gebeurde dat ik soms bladzijden gelezen had en niet wist wat er stond of wat de schrijver wilde overbrengen. Een teleurstelling.

De Dood in Venetië is een indrukwekkend verhaal over een onbereikbare liefde. Mann weet je in een zeer beperkt aantal pagina's helemaal in de gedachtenwereld van hoofdpersonage Von Aschenbach te trekken. Ondanks dat het niet altijd even makkelijk leest, ging ik helemaal in hem op. Buiten de fenomenale vertelling over de obsessie en de liefde, biedt het boek bovendien verdieping in gedachten over het kunstenaarsbestaan en het ouder worden.
Het einde van het boek is natuurlijk weinig verrassend, maar dat is helemaal niet erg in dit type boek, waarin het veel meer gaat om de sfeertekening en de verwoording van de emotie.
Voorlopig 4.5*, met uitzicht op 5 bij herlezing.

Een viertal jaar geleden was ik na vijftig bladzijden 'De Toverberg' gestrand en ook nu had ik aanvankelijk moeite met 'De Dood in Venetië'. Na ongeveer 30 bladzijden klaarde de schemering echter plots op en werd ik helemaal in het verhaal gezogen, tot het beklemmende einde, waarvan je alleen maar kan beginnen beven. Zo indringend! Laatste bespiegelingen op het kunstenaarsbestaan zijn trouwens prachtig, poëtisch, doch helder beschreven. Moet ik zeker herlezen om ook het begin naar waar te kunnen schatten...
Diplomatische 3,75*, voorlopig.