I Am Legend - Richard Matheson (1954)

Gisteren even bij MoMe gespiekt hoe het filmeinde ook al weer was:
O Hollywood...

Wie weet dat ik hem alleen al daarom toch nog eens lees. Maar voorlopig ben ik tussen andere titels ingebouwd. De Jacobsladder en Contrapunt liggen bovenop. Van een totaal andere orde dus.

De film had ik al eens gezien, maar die kon me niet echt bekoren. Ik ben echter nog nooit een verfilming tegengekomen die beter dan het boek is, dus mijn interesse voor het boek is eigenlijk nooit verdwenen. Het hele uitgangspunt, een eenzame man op een verlaten wereld, blijft ook fascinerend natuurlijk.

Het verhaal wordt in minder dan 190 pagina's beschreven en dat is toch wat aan de magere kant. Ik had het gevoel dat ik iets miste: de desolate sfeer kwam niet echt op mij over bijvoorbeeld en ik vond het her en der wel wat gejaagd. Vooral het onderzoek van Robert Neville naar de oorsprong van de epidemie gaat wel erg snel. In een pagina of vijf vliegen de medische termen je om de oren en opeens lijkt de oorsprong gevonden. Dat had allemaal wel wat meer uiteengezet kunnen worden. Het hele idee van de wetenschappelijke achtergrond kon ik wel waarderen.
Er zit duideijk een flink tempo in het verhaal en er gebeurt dus ook voldoende. Het hoogtepunt was mijns inziens de ontdekking van Ruth en de bijbehorende twijfels die bij Robert opkwamen. Spannend en sfeervol stukje.
Iets minder vond ik het constant grijpen naar de fles van het eeuwige gepieker van Neville. Na twee keer had ik dat wel gezien.
Dat neemt niet weg dat het verhaal continu blijft boeien. Een echt horrorverhaal wordt het nooit, maar spanning is er voldoende. Ook naar het einde toe blijft het allemaal erg mysterieus en de laatste pagina vormt ook daadwerkelijk het einde. Die is totaal anders dan de verfilming en is echt stukken beter. Geen dramatisch gezeur met een halfzachte happy-ending, maar een afsluiter die prima bij het verhaal past.

I Am Legend is met recht een klassieker in zijn genre. Je moet even door het moordende verteltempo en de wat ergerlijke trekjes van Neville prikken, maar dan blijft er wel een uitstekend en spannend verhaal over. Een uitstekend boek om het leesjaar 2010 af te sluiten.

* * * *

Vrijwilliger gevraagd: wie leest 'm de Top 250 in?
Wel weer jammer voor Roald Dahl natuurlijk....