Mertvyje Doesji - Nikolaj Gogol (1842)

Ik had een discussietje met iemand over Dode zielen. Hij zei me dat deel 1 volledig is en dat ik derhalve alleen dat deel als Dode Zielen moet zien...N.a.v. hiervan heb ik de volgende vraag.
Klopt dit? Ofwel: bij het beoordelen van Dode Zielen, moet ik alleen deel 1 aanhouden, of deel 1 en wat overgebleven is van deel 2 samen?
In mijn uitgave zijn ze namelijk samengebundeld.
Ik heb nu beide delen beoordeeld en gemiddeld...

Idd. Ik had, zeker na de recente herlezing, moeite om het boek nu echt te kunnen evalueren. Het lijkt mij dat we enkel het eerste gedeelte echt kunnen evalueren. Er blijven van het tweede deel enkel kris-kras wat fragmenten over die op geen enkel moment een coherent geheel weten te vormen. Het lijkt mij dus niet verstandig om het als een ware roman te gaan bezien en te beoordelen. Ik denk dat een boek in volle ontwikkelingsfase trouwens nooit klaar is om voor de leeuwen gegooitd te worden.
Wat de overblijfselen wél vreselijk interessant maakt is dat het ons een kans geeft om een blik te werpen op hoe Gogol het tweede deel van zijn drieluik zou willen inrichten, maar ik kan begrijpen dat dit als 'genietend' lezer als een afknapper kan gezien worden.

Ik denk dus dat we enkel het eerste deel kunnen lezen als een echte roman (/meesterwerk) en de overige fragmenten geven, bij mij alleszinds, niet het idee nog maar in de buurt te komen van de hoogtes van het eerste deel.

Dit vind ik dus een doorslaggevend argument om mijn stem te herzien en alleen deel 1 te beoordelen

Helemaal mee eens
Denk echt dat je deel 1 als één afgerond boek moet beschouwen ongeacht dat Gogol er andere bedoelingen mee had.

Túúrlijk wanneer je een 5 stemt

Ja, ik heb eerst in mijn achterhoofd gehouden dat het een trilogie had moeten worden, en dat ik deel 1 en een gedeeltelijk deel 2 gebundeld in handen had.
Aangezien Gogol om het grof te zeggen er zelf de vlam in heeft gezet was het voor hèm niet de bedoeling dat dit zo uitgegeven werd.
Schrijven is: schrijven, schrappen, herschrijven, strepen, herschrijven, helemaal opnieuw dus de fik erin...
Voor òns interessant om te lezen welke richting Gogol heen gedacht heeft maar het was niet klaar, niet af, niet naar tevredenheid.

Ben dit nu aan het lezen in een vertaling van Arthur Langeveld. Weeral valt me op hoe gemakkelijk en onderhoudend zich een Rus leest. Ben ook eens benieuwd wat er zo 'slecht' is aan het tweede deel. In de vertaling die ik lees wordt er gewag gemaakt van 2 onafgewerkte versies, waarbij ze de tweede versie gebruiken die toch wel zou verschillen van de eerste. Over welke hebben jullie het hier beneden (niet dat het veel moet uitmaken)?

Deze Rus dan Dat viel me van het eerste deel van Gogols Dode Zieloen ook op, het zou zo maar een 'lekker lezende' tijdgenoot kunnen zijn. Wat ik ongeveer wel een voorwaarde vind voor 'literatuur': tijdloos.



We hebben het volgens mij over wat nà deel 1 komt. Ik sluit me volkomen bij FlyingPenguin aan, beter kan ik het niet verwoorden.

Ja, daar heb ik het ook over, ben er nog niet maar heb al een noot van de vertaler gelezen in die hij beweert dat er meerdere onafgewerkte versies (manuscripten) bestaan van het tweede deel.

Met de snelheid zoals de geestesgesteldheid van Gogol aan het aftakelen was tijdens het schrijven van het tweede deel nam het ongemak dat ik tijdens het lezen van dat deel voelde evenredig toe. Een erg spijtige zaak om het verhaal dat zo geniaal begon in deel 1 na een erg sterke start zo te zien afbrokkelen in deel twee. Het feit dat een onaf verhaal meer dan 150 jaar na verschijnen nog tot een klassieker behoort geeft aan hoe goed dat eerste deel toch wel is. Ik heb het dan ook erg moeilijk met het beoordelen ervan en heb zoals een aantal anderen hier beneden een 50/50 verdeelsleutel teoegepast. 4,5* voor deel 1 en 3,5* voor wat deel 2 had kunnen worden.

Een geweldig deel 1. Mooie zinnen, humoristisch, en in mijn geval fijn vertaald door Arthur Langeveld. Persoonsbeschrijvingen die me vaag doen denken aan die in Camera Obscura van Hildebrand.

Van deel 2 zal de interessante beschrijving van de verschillende soorten landheren me bijblijven. Ik begrijp de neiging om met de rest van deel 2 de open haard aan te maken. Een wat drammerig en humorloos pleidooi tegen corruptie en voor devote gelovigheid, gekoppeld aan de gedachte dat Russen onverbeterlijk zijn.

Omdat ik het idee heb dat het niet Gogols bedoeling is geweest dat deel 2 onaf gepubliceerd werd, beperk ik mijn stem tot deel 1.

Ik ga je daarin volgen, het lijkt me ook onjuist om deel twee zo zwaar te laten doorwegen: 4 --> 4.5*

Ik kan iedereen die slaapproblemen heeft, dit boek aanraden: je hoeft maar drie pagina's te lezen en je ogen beginnen alweer dicht te vallen. Allejezus, wat was het een worsteling om Dode Zielen uitgelezen te krijgen. Ik moet toegeven dat het uitgangspunt van het verhaal - het opkopen van dode zielen om daarop een hypotheek te nemen - erg leuk bedacht is en Tsjitsjikow op zijn reis ook wel enkele grappige figuren ontmoet. Kortom, ik zie het potentieel wel, maar het boeide me allemaal in het minst niet. De eerste twee, drie hoofdstukken vond ik nog wel aardig en bevatten enkele best grappige scènes, maar vervolgens kwam er maar geen schot in het verhaal. Enkele hoofdstukken waren eenvoudigweg variaties op het voorgaande en tegen de tijd dat het geroddel losbrak, was elke interesse alweer verdwenen. Hier en daar nog wel een leuke passage, maar het voelde allemaal zo... weinig relevant. Ik kreeg het idee dat het niet meer uitmaakte welke kant het verhaal opging, en na zo'n 150 bladzijden las ik ook alleen nog maar verder om 'm maar uitgelezen te hebben. Bij vlagen humoristisch, maar ontzettend vermoeiend en duidelijk (nog) niet aan mij besteed.