Grapes of Wrath, The - John Steinbeck (1939)

Tja als niemand er over begint

The Grapes of Wrath is een boek over een familie tijdens de depressie die om het maar even grof te zeggen "geen cent meer heeft om hun kont te krabben". Ze besluiten om naar California te gaan omdat daar het werk voor het oprapen ligt.
Hoewel het boek niet echt spannend genoemd kan worden, heeft Steinbeck de karakters goed uitgewerkt. Tijdens de reis naar en in California, leer je de familiehoudingen steeds beter kennen en krijg je als lezer steeds meer empathie voor de situatie waar ze zich in bevinden.
Ik vond het echt ongelooflijk hoe arm mensen in deze eeuw nog kunnen zijn. Je wordt echt meegesleept in het wel en wee van de familie en steeds als je denkt, nu gaat het goedkomen met ze, overkomt ze weer nog iets ellendigers.

Kortom, een heel mooi boek over een van de vele families die vorige eeuw uit pure ellende thuis alles opgeven en rond gaan trekken op zoek naar geluk.

De sociale roman blijft altijd speciaal. Hier ook weer; het onderwerp alleen al geeft Steinbecks klassieker enorme kracht. De druiven der gramschap beschrijft ellende en onrecht maar getuigt vooral van menselijke waardigheid. Op meer literair vlak pakt de afwisseling van algemene hoofdstukken en de familiegeschiedenis van de Joads erg goed uit. Hierdoor wordt aan de ene kant het persoonlijke in groter perspectief geplaatst maar tegelijk krijgt de volksbrede omwenteling een gezicht. Wat ik jammer vond is echter dat de spanning die wordt opgebouwd in de algemeen beschrijvende hoofdstukken, die vaak prachtig zijn, niet tot ontlading komt. Het open einde van het boek stelde mij daarom wat teleur, de druiven der gramschap worden uiteindelijk niet geplukt en daarmee laat Steinbeck mijns inziens een kans hangen.

De druiven der gramschap is een toonbeeld van menselijke waardigheid en onverzettelijkheid! Een absolute aanrader! Een prachtig verhaal waarvan je op een gegeven moment niet meer weet of het waarheid is of fictie. Na het lezen is dit boek nog dagen door mijn hoofd blijven spoken.

De verhaallijn word af en toe onderbroken door hoofdstukken die de algemene situatie beschrijven, dit zorgt ervoor dat je er tijdens het lezen goed van bewust blijft dat dit verhaal deel uitmaakt van een veel groter geheel.
De mooie wijze waarop Steinbeck omgevingen, sfeer en situaties schetst zijn ook bewonderenswaardig.
De versie die ik las had trouwens 560 paginas.

Ik wil nog even reageren op bovenstaande post(niet lezen als je het boek nog wil gaan lezen!!);
Het is natuurlijk leuk gevonden om te zeggen dat de druiven der gramschap niet geplukt worden, maar het einde is op deze manier vele malen krachtiger als wanneer het in een revolutie of massale vechtpartij had geëindigd met een happy ending. Sterker nog, dit boek is mede een klassieker door het “klap in je gezicht einde” De laatste paragraaf heb ik met een brok in mijn keel en een bepaald gevoel van trots gelezen. En volgens mij is het einde niet bedoeld als open eind, ik denk dat de schrijver verwacht dat de lezer zelf kan invullen wat volgt en dit niet verder kan/moet (om)schrijven.