195 stemmen | gemiddelde 4,00
Nederlands
Psychologisch
430 pagina's
Eerste druk: Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam (Nederland)
Jörgen Hofmeester is vader van twee dochters, werkzaam voor een gerenommeerd bedrijf. Dankzij een uitgekiend financieel beleid woont hij op stand. De vrijheid is hem te bandeloos: bandeloosheid leidt tot rampen. Stilstand is voor Hofmeester de voorwaarde voor liefde en geluk. Loom houdt hij van zijn dochters. Dat zijn echtgenote hem ingeruild heeft voor een jeugdliefde op een woonboot en dat een gedeelte van zijn vermogen is verdwenen door malversaties van merkwaardige groeperingen die de wereldeconomie beheersen, het deert hem niet. Zolang hij maar van zijn kinderen mag houden.
Maar op een avond staat zijn echtgenote weer voor de deur. En dan doet een man zijn intrede in het leven van Jörgen Hofmeester, een man die als twee druppels water lijkt op Mohammed Atta.
3,5
[permalink] geplaatst op 23 november 2009, 12:42 uurAh oke, nou, die boekhandel bestaat dan 25 jaar en los daarvan kost dit boek vijf euro.
Ze hebben nog een aantal andere mooie aanbiedingen zag ik in de folder (niet zo mooi als deze, maar toch wel zeer aangename)
5,0 [permalink] geplaatst op 23 november 2009, 16:09 uur Hij ligt inmiddels ook bij Waanders in Zwolle voor 5 euro, dus bij deze bevestigd dat het niet aan het 25 jarig jubileum in Apeldoorn gekoppeld is.
4,5 [permalink] geplaatst op 23 november 2009, 22:29 uur Rio Negro schreef:
Hij ligt inmiddels ook bij Waanders in Zwolle voor 5 euro, dus bij deze bevestigd dat het niet aan het 25 jarig jubileum in Apeldoorn gekoppeld is.
Ik hoorde zelfs al een radio commerical dat bij alle Libris winkels het boek 4,95 zou zijn.
De reden waarom werd niet vermeld.
4,5 [permalink] geplaatst op 7 december 2009, 20:03 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenWaar Fight Club en OK Computer perfect de tijdsgeest van de jaren 90 weten te vatten, doet Tirza dat van het huidige decennium. Neerslachtigheid, financiële crises, bubbles, xenofobie en moslimterrorisme en een meer nihilistische inslag dan de jaren 90 van overvloed.
Het boek heet Tirza, maar gaat over haar vader, een man die werkelijk alles kwijt is, en langzaam steeds dieper wegzakt in zijn emoties. De verwijzingen naar de hoofdpersoon uit Dostojevski’s Aantekeningen uit het Ondergrondse zijn al gemaakt door Grunberg zelf, en zijn volledig van toepassing. Alleen weet Hofmeester zelf nog niet half dat hij vergelijkbaar daarmee is.
Het boek is in twee delen te verdelen: voor en tijdens het feest, en de reis naar Afrika., met constant flash backs. Hierin komt de lezer het hele leven van Hofmeester op een mooie en goede manier te weten. Het taalgebruik is niet heel bijzonder, maar soms zitten er mooie zinnen, metaforen en passages in. Genoeg om het niet als gewoontjes af te doen.
Ook briljant is het deel in Afrika, om een klein meisje, dat nauwelijks met Hofmeester kan communiceren, ten tonele te voeren. Zo heeft Hofmeester een uitlaatklep, en kan Grunberg via hem aan haar vertellen wat hij nog graag kwijt wilde. Alles wat zo ongeveer mis is dit decennium, en zo kom je ook te weten dat het niet goed is gegaan met Hofmeester. Tirza zelf waarschuwt haar vader nog vlak voor haar reis, en vraagt of hij zich wel redt. Nee dus, en zij zag dat.
Verder is er genoeg spanning, zowel inhoudelijk van wat er komen gaat als meer psychologische spanning. Geweldige dialogen tussen Hofmeester en de naamloze moeder, die elkaar werkelijk volledig proberen kapot te maken. Dat lijkt op de grandeur van Hollwood zoals die tot de jaren 50 er was, die geweldige dialogen (Casablanca, Sunset Blvd.., All about Eve, His Girl Friday). Ook soms veel humor -situatie met Ester zonder h- en bij vlagen erg emotioneel en vol van nostalgie.
4.5*
3,0 [permalink] geplaatst op 8 december 2009, 1:26 uur mjk87 schreef:
Neerslachtigheid, financiële crises, bubbles, xenofobie en moslimterrorisme en een meer nihilistische inslag dan de jaren 90 van overvloed.
Vind de jaren '00 juist veel hoopvoller en idealistischer dan de jaren '90. Het "Entertain us" van Nirvana is omgeslagen in het "Yes we can!" van Obama. Zo bezien hoort
Tirza (en ook de rest van 's mans oeuvre) juist meer in het vorige millenium thuis. Als boeken al gelijke pas houden met de tijdsgeest.
4,5 [permalink] geplaatst op 8 december 2009, 11:44 uur eRCee schreef:mjk87 schreef:
(quote)
Vind de jaren '00 juist veel hoopvoller en idealistischer dan de jaren '90. Het "Entertain us" van Nirvana is omgeslagen in het "Yes we can!" van Obama. Zo bezien hoort
Tirza (en ook de rest van 's mans oeuvre) juist meer in het vorige millenium thuis. Als boeken al gelijke pas houden met de tijdsgeest.
Yes We Can is pas sinds 2008, daarvoor hadden we 8 jaar Bush. En het had maar zo iets anders kunnen uitpakken, dan had daar nu éne McCain gezeten. En daarnaast denk ik aan doemscenario's in financiële wereld, milieu etc dat we voorgeschoteld.
In de jaren 90 leek de Sky the limit. De muur was net gevallen, de wereld raakte uit de crises van de jaren 80, echt moslimterrorisme kende men nog niet, de beurzen stegen gigantisch, Nederland had naar ik meen in 1998 het enige overschot van meer dan 2% in 30 jaar. De maatschappij vercommercialiseerde en werd wel meer onhumaan. Maar ik zie de jaren 90 vooral als meer hoop, meer positiviteit en meer groei dan de jaren 00.
Maar als jij de jaren 00 veel positiever ervaart, is dat alleen maar mooi. Als iedereen dat eens krijgt, dan worden de jaren 10 een stuk beter. En ik moet ook wel zeggen dat er zeker gebieden waren waar het minder ging in de nineties (voormalig Joegoslavië), maar in het algemeen, vind ik dat het toen beter was.
eRCee schreef:
Als boeken al gelijke pas houden met de tijdsgeest.
Vast niet allemaal, en vast niet elke volledig. Maar bij deze vond ik het weel zeer goede typering.
3,0 [permalink] geplaatst op 9 december 2009, 1:12 uur Weliswaar off-topic, maar ik ga er toch even op door.
mjk87 schreef:
Yes We Can is pas sinds 2008, daarvoor hadden we 8 jaar Bush. En het had maar zo iets anders kunnen uitpakken, dan had daar nu éne McCain gezeten.
Het typeert dus onze tijdgeest dat het zo heeft uitgepakt, en niet anders.
De "millenials" bijvoorbeeld (zo noemt men de generatie na '82) hebben een forse bijdrage geleverd aan de campagne van Obama.
In de jaren 90 leek de Sky the limit. De muur was net gevallen, de wereld raakte uit de crises van de jaren 80, echt moslimterrorisme kende men nog niet, de beurzen stegen gigantisch, Nederland had naar ik meen in 1998 het enige overschot van meer dan 2% in 30 jaar. De maatschappij vercommercialiseerde en werd wel meer onhumaan. Maar ik zie de jaren 90 vooral als meer hoop, meer positiviteit en meer groei dan de jaren 00.
Cijfermatig heb je misschien gelijk, maar het is natuurlijk de vraag of economische voorspoed gelijk staat aan maatschappelijk optimisme. Vind de jaren '90 uitermate nihilistisch en postmodern, en dat is nu duidelijk op z'n retour.
In de popmuziek zie je dat denk ik trouwens nog wat beter weerspiegeld dan in de literatuur.
(Vergelijk
Nirvana, de hele grunge,
Radiohead en dergelijke maar eens met
The Killers,
Kings of Leon en wat heb je allemaal nog meer aan vrolijke rockers vandaag de dag.)
4,5 [permalink] geplaatst op 9 december 2009, 12:20 uur eRCee schreef:
Cijfermatig heb je misschien gelijk, maar het is natuurlijk de vraag of economische voorspoed gelijk staat aan maatschappelijk optimisme. Vind de jaren '90 uitermate nihilistisch en postmodern, en dat is nu duidelijk op z'n retour.
In de popmuziek zie je dat denk ik trouwens nog wat beter weerspiegeld dan in de literatuur.
(Vergelijk Nirvana, de hele grunge, Radiohead en dergelijke maar eens met The Killers, Kings of Leon en wat heb je allemaal nog meer aan vrolijke rockers vandaag de dag.)
Ja, en dat punt zie ik ook. Maar ik vraag me daar altijd af: is dat een samenvatting van de maatschappij, of een reactie. Goed op slecht, optimisme op negativisme. Maarten het Hart schreef Verlovingstijd, een vrolijk boek, in een tijd dat hij zich verveelde, tegen de depressieve kant aanzat. Zo zei hij een paar maand terug zelf in een radioprogramma op radio 1. Welke dat is weet ik niet meer.
Want uiteraard ging Fight Club (die ik noemde) ook over alle vooruitgang economisch, maar ook de negatieve kanten daarbij. (Als iemand die filmt nog niet heeft gezien, een aanrader) En op OK Computer, vooral in het nummer Let Down. En idd, een band als The Strokes, Killers, en allerlei garage rock, zou je niet zien in de jaren 80.
En dat was vooral wat ik zag in de tijdgeest. Jaren 90 was overal vooral optimisme, maar dan mogelijk in de mensen zelf wat minder. (daar kan kunst ook een uitvloeisel op zijn). De jaren 00 zijn vooral slechte tijden, met pas de laatste anderhalf jaar mensen die praten over hoop. Maar daar tegenover staan nog steeds vele conflictgebieden, ontevredenheid (waarom doen Wilders en d66 het zo goed, niet enkel omdat de regering het echt heel slecht doet), angst voor de nabije en verre toekomst.
Maar het is uiteraard wachten tot over enkele jaren, als je veel beter kan terugkijken op deze tijd. Ook nu pas kan men oordelen of Paars werkelijk geslaagd is, of dat het heeft gefaald.
5,0 [permalink] geplaatst op 21 december 2009, 12:26 uur Ook bijna in een ruk uitgelezen, en na het lezen van de meeste reacties hierboven is het meeste positieve over dit boek al wel gezegd.
Enorm meeslepend drama met een bizar plot.
Heel erg mooi boek. Hierdoor wil ik meer gaan lezen van Grunberg.
5,0 [permalink] geplaatst op 24 juli 2010, 18:47 uur Medea die uit wraak haar kinderen de keel oversnijdt, Oedipus Rex die zijn moeder huwt en vader doodt, Antigone die de vloek die op de familie niet teniet kan doen, kortom de Griekse tragedie waarin de held onverbiddelijk ten onder gaat en ons doet gruwelen, walgen en tóch genieten. Verhalen over mensen met de daarbij horende taboes die doorbroken worden, mensen in al hun menselijkheid. Zeer zeker, ondanks alles menselijk.
Deze verhalen worden al eeuwen opgevoerd en zijn een stuk van onszelf geworden. Ons? Wij? Ja, wij Westerlingen, elders in andere culturen kan zoiets heel vaak niet door de beugel. Onmogelijk. Zo glorie- en taboeloos gaan in ander culturen helden niet ten onder. Na de tragedie is er namelijk niets, geen hoop en geen toekomst. Als je in Japan Oedipus opvoert laat men soms gewoon het einde achterwege.
Maar wat heeft dit nu met Tirza te maken? Wel, voor mij is Tirza een hedendaagse "Griekse" tragedie, eentje van deze tijd en tegelijkertijd tijdloos. Jörgen is niet zoals veel mensen zeggen "absurd", "niet realistisch" of "onwaarschijnlijk". Autistisch en al van in het begin wat vreemd, dat wel. Maar wat is normaal? Bestaat er een norm en bestaat de gewone man wel? Jörgen is een mislukte en geschonden man zoals er velen zijn, menselijk en daarom gevaarlijk. Een man die die de vernedering verafschuwt en tegen alle prijs wil vermijden, maar uiteindelijk tot in het diepste van zijn zijn vernederd is. Langzaam maar zeker. Tot er niets meer van Jörgen overblijft. Met hem heb ik het hele boek meegeleefd, niet meegevoeld, daarvoor is hij te anders dan mij.
Grunberg sleept je mee met scherpte en beheersing en een neutraliteit die haast gekmakend is.
Met Tirza is het gruwelen, walgen en tóch genieten. Westers en Klassiek *****
