Dracula - Bram Stoker (1897)

Opeens zie je Dracula in de bibliotheek staan. Je denkt "dat is een heel erg eng boek" en neemt hem dus uiteraard mee.

Bleek dat even tegen te vallen de eerste keer. Niet eng, niet spannend, maar vooral saai.

Dan herlees je hem na een aantal jaren weer (Vanwege je studie) en blijkt het eigenlijk toch wel een heel erg leuk boek te zijn. Het zit geweldig in elkaar (afwisselend brieven, dagboeken, verslagen etc.) en de details zijn echt hilarisch (iemand die van 4 of 5 verschillende mensen 'zo maar' een bloedtransfusie krijgt, zonder te kijken naar bloedgroep of wat dan ook )

3,5*

Ik denk dat je, wat betreft die bloedgroepen, moet kijken naar de periode waarin het geschreven is. Wisten ze toen al van bloedgroepen? Ik ben er nu in bezig, en vind het geweldig. Erg sterk hoe Stoker het verhaal door middel van de correspondenties weet te vertellen, prachtig taalgebruik en een geweldig verhaal.

Inderdaad geen pure horror, maar dat is juist het sterke; in wezen is het een tragedie, met een griezelverhaal twist, waardoor ik het des te doeltreffender vind. Alle klassieke horrorverhalen (Jekyll & Mr. Hyde, Frankenstein) zijn helemaal geen doelgerichte horrorverhalen

De eerste grote publicaties over bloedgroepen kwamen pas in 1901, dus de onwaarschijnlijkheid op dit punt was ongetwijfeld aan de tijd te wijten (al lijkt Stoker zich ook niet direct te interesseren voor de vraag hoe een bloedtransfusie dan in praktijk uitgevoerd wordt: hij houdt het bij vage beschrijvingen als "the instruments of transfusion"). Ook het hopeloos achterhaalde beeld dat Stoker van man-vrouwverhoudingen had zal ongetwijfeld aan de tijd van schrijven te wijten zijn geweest.

Wat betreft het boek zelf: ik vond de eerste vier hoofdstukken (waarin Harker voor het eerst Dracula's kasteel bezoekt) ontzettend goed en beklemmend; daarna volgt alsnog een conventioneel begin, waarmee alle sfeer direct verdwijnt (zonder in de rest van het boek nog terug te komen, helaas). Het is moeilijk om je te interesseren voor de tuttige personages met hun cliché-romances, en Renfield is net als in de diverse verfilmingen een vervelend figuur.

Een dagboekstructuur kan in sommige boeken heel goed werken, maar hier hindert het de voortgang van het verhaal eigenlijk alleen maar, vooral omdat Stoker het principe niet consequent doorzet. De beschrijvingen zijn lang en weiden uit over allerlei bijzaken (zonder te verklaren waarom de personages zoveel tijd per dag zouden besteden om al die dingen zo gedetailleerd op te schrijven), en bevatten diverse dialogen in de directe rede, terwijl ze uren geleden moeten hebben plaatsgevonden. En welke krant drukt in vredesnaam een interview volledig in fonetisch dialect af? 2,5 *

Dat zou dus een krant van een eeuw geleden moeten zijn; die beschreven hun reportages en interviews inderdaad op die manier