Karakter: Roman van Zoon en Vader - F. Bordewijk (1938)

Bizar dat hier nog niets gezegd is!
Dit boek ademt echt de sfeer van zijn tijd (de jaren 30 schat ik) maar komt meteen ook heel afstandelijk over.
Knappe verhouding vader en zoon in dit boek!

Na het stemmen van dit boek heb ik een overweging moeten maken, welk boek in mijn top tien moet plaats ruimen omdat Karakter er ontegenzeggelijk thuishoort! Dat heeft niet alleen te maken met Borderwijks stijl: zakelijk en tegelijkertijd beeldend. Deze auteur was naar mijn mening een uitmuntend observator en zette door afstandneming emoties naakt neer.
In deze context laat Borderwijk een tijdsbeeld zien en anders dan de plot omschrijft zou ik zowel de vader en de moeder als de zoon Jacob Willem een onverzettelijk karakter toebedelen. Niet alleen het thema vader-zoon speelt een belangrijke rol, de omstandigheden tussen beide werken een niets ontziende ambitie in de hand: slágen.
Als lezer sluit ik Jacob Willem in mijn hart. Hij is trots en eerlijk, een man die als hij liefheeft, daarin uiteindelijk zuiver is.
Tot slot heeft zeker ook meegespeeld dat dit verhaal zich afspeelt in de omgeving waar míjn vader opgroeide. Ik ken de straten, oude volksbuurten m.n. de Rubroekstraat waar Drevershaven zijn beste ontruiming had. Ik ken de verhalen van mijn ooms, straatvechters. Hierdoor komt hun geschiedenis dichter naar me toe.
Ook zijn de meeste gebouwen en is de haven mij niet vreemd. Ik ben weer kind als Jacob Willem zijn moeder meeneemt naar de havens: de golven hadden die koninklijke slag van de grote stroom waar de wind speelruimte heeft, met dalen en toppen, maar zonder schuim. Bij plekken waren de verschieten heiïg, de rivier rook al naar zee, zijzelf was half zee. En dit bracht Katadreuffe op de gedachte - maar hij sprak hem niet uit - dat het water van de zee met dat van de bergen een eeuwige bruiloft viert te Rotterdam. Het is niet toevalllig dat Borderwijk vlak hierna misschien wel de mooiste liefdesscène beschrijft die ik ooit las!

Ja hè?

Ik heb hem net gereseveerd bij de bibliotheek. Bij Jan Decleir als Dreverhaven kan ik me alvast alles voorstellen...

Nooouuu dat ben ik dan niet met je eens . Ik wil niet seksistisch uit de hoek komen maar als er één een vent is, een robuuste man met een karakteristieke kop, dan is hij het wel...

Ik zie het als heel spartaans. Misschien is het een idioot vergelijk, ik zag een tijdje geleden een interview met een man bij Ivo Niehe op wiens naam ik niet kan komen en die op het één of ander Nederlands Antillen eiland het helemaal gemaakt heeft. Deze man kan geen sprankje liefde geven danwel verdragen. Die zei doodleuk en bloedserieus: dat ouders hun kinderen net zoals hem was overkomen vooral moesten slaan, in de kast opsluiten en meer van dat soort kreten, want daardoor worden kinderen gehard om (de ambitie te hebben) te presteren. In dat kader zou ik eveneens willen verwijzen naar Het Land van de Geslagen Kinderen van Mitgutsch. Hier voldoet het hoofdpersonage min of meer aan een dergelijke voedingsbodem en: ze presteert, wil meer bereiken, overtreft zichzelf, steeds hoger, maar nooit, nooit, nooit zal het genoeg zijn. Ik dacht, toen ik het las, als dàt dan het voorland moet zijn...
Kortom, Dreverhaven heeft naar mijn idee zoon niets willen geven zodat de zoon niet alleen wilde bewijzen dat hij wel degelijk iets (eigen)waard(e) is en daarmee wellicht, wie weet, een zoon zou worden die de vader voorbij streefde en werd, wie Dreverhaven zelf nooit had kunnen worden en had willen zijn: nog groter en hoger.... Tja.

Ik heb de film gezien. Eerst dacht ik slap aftreksel maar naarmate de film vorderde en hier en daar afweek van het boek vond ik het steeds beter worden. Dikkel keel aan het eind... Ja, Decleir is wat mij betreft wel Dreverhaven.
Vraag me af waar één en ander is opgenomen.
Een groot gedeelte van Rotterdam is destijds platgebombardeerd, wat er aan herkenbare straten is overgebleven heb ik niet gezien...

Wel tof die laatste zin in de synopsis, geeft toch weer mooi een spoiler weg

Zéér ontroerend!
Het Karakter is ook goed uit de film gekomen. Maar al bij al toch een groter boon voor het boek!

Hoe gaat dat dan? Snel even lezen en het op voorhand al niks vinden? Ik vond de film werkelijk goed en dit staat nog op mijn lees-lijst. Dus wie weet...

Niet iedere 'stemmer' plaatst een bericht.
Bovendien: als je stemmen aanklikt zul je zien dat niemand op boekmeter dusdanig laag heeft gestemd dat je het zou kunnen interpreteren als niets of matig.

Misschien heeft Borderwijk wel gewoon een briljant boek geschreven...

Prachtig boek. Jaren geleden voor het laatst gelezen, maar heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. De stijl was wel even wennen en anders dan dat ik gewend was, maar al lezend wende dat snel en het was voor mij echt zo'n boek dat maar moeilijk weg te leggen was.
De film vond ik ook zeer goed, hoewel het einde sterk afweek van het boek. Het schijnt dat dit verhaal al eerder door Bordewijk was verteld en dat daar ook het andere einde van afkomstig is. Weet iemand hoe dit precies zit?
De passage waar Katadreuffe samen met zijn moeder mevr Te George tegenkomt vond ik ook de mooiste en is me -samen met de eindconfrontatie- altijd het beste bij gebleven.

Schitterend boek: 4,5 ster!

Ben ik werkelijk (weer) de enige die een stuk minder enthousiast loopt over dit boek dan mijn vrienden mede-gebruikers? Ok, met zijn zakelijke en beeldende stijl tekent Bordewijk een deftig verhaal uit over iemand die zijn leven, ondanks tegenstand uit verscheidene hoeken van het maatschappelijke spectrum, op poten weet te zetten. En wat nog meer?

Niets eigenlijk. ‘Karakter’ moet het stellen zonder bespiegelingen die de vertelling wat meer diepte zouden geven, noch heeft Ferdinand Bordewijk de scherpe, snedige pen van zijn superieure tijdgenoot Willem Elsschot. Bovendien spreekt Jacob Willem Kattadreufe nooit echt tot de verbeelding: hij is een asociale, anti-intellectuele persoonlijkheid die in staat is om alles op te offeren voor een banaal gegeven zoals “carrière” of “status” – een gedachtepatroon dat anno 2008 niet meer benijdenswaardig is.

Toch slaagt Bordewijk grofweg in zijn bedoelingen: ‘Karakter’ wordt goed verteld en houdt de lezer voortdurend in de ban. Ondanks zijn leeftijd leest het boek dus vrij vlot, en dat is ontegensprekelijk een verdienste.
Bordewijks gebrek aan ambitie ontgoochelt mij echter, en doet tevens denken aan een kritiek die ik onlangs hoorde over Murakami: “De man schrijf verhalen, dat is alles; maar een boek leest men nu eenmaal voor de extra dimensie.” Het gaat hier dus om een schrijvers-aberratie van alle tijden.
3,25*

Met de Max Havelaar misschien wel het beste boek van vaderlandse bodem!!!

Ik heb Karakter herlezen. Ik moet zeggen dat ik wat minder enthousiast ben dit keer, wat te maken heeft met Borderwijks stijl. Bij eerste lezing viel ik hier niet over, nu bleef ik af en toe bij passages hangen vanwege zijn stijl. Tegelijkertijd valt die stijl wat mij betreft wel weer samen met de hoofdpersoon Katadreuffe. En ook nu weer sprak me de inhoud aan. Ik denk dat een roman die zò de tand des tijds doorstaat inderdaad in ieder geval verdienstelijk genoemd mag worden en daarbij de noemer literatuur met recht verdient. Vraag voor mij is nu, blijft het bij 5* of niet?
Mm, lastig.

Pas in 1987 voor het eerst gelezen: bijzonder en erg mooi.
In 1997 een voorvertoning van de film bijgewoond: uitstekend.
22 december 2010 het toneelstuk gezien: uitstekend.

Het is een bijzonder boek met prachtige zinnen. Humoristisch ook.

Ik heb helaas een negatief vooroordeel over Nederlandse schrijvers.
De inhoud spreekt mij zelden aan of staat mij tegen. Kneuterigheid is troef.
Bordewijk is een positieve uitzondering en ik heb sinds 1987 alle boeken van zijn hand verzameld en gelezen.

Schitterende stijl. Vond de film ook heel goed.