Grote Baggerboek, Het - Ilja Leonard Pfeijffer (2004)

Het is even schrikken wanneer je begint te lezen in “Het grote baggerboek”. Omwille van de overvloedige scabreuze uitweidingen, zeker, maar vooral ook om het uitzinnig soort Nederlands dat Pfeijffer aanwendt. Het virtuose taalvuurwerk dat in deze roman wordt afgestoken, is verrukkelijk. Even hilarisch als lyrisch, voortdenderend met een delirerende vaart: een “kunstproza” dat al het vulgaire overstijgt. Dit voor het eerste personage, de baggeraar.

Hiertegenover plaatst Pfeijffer een psychiater, die zich heel formeel en plechtstatig uitdrukt. De botsing tussen de stijlen geeft op een hoger niveau de verhouding weer tussen de twee karakters. Achter de taal verbergen zich mensen…

Ook al liggen er ontroering en wijsheid besloten in dit boek, het is zijn opzet als “taalkunstwerk” dat het tot interessante literatuur maakt.

Ik sluit me helemaal aan bij Andreas.

Het is ronduit walgelijk en schokkend wat je voor de kiezen krijgt, maar wel briljant weergegeven. Ook het verhaal lijkt helemaal de verkeerde kant uit te gaan, maar Pfeiffer tovert een heel mooie twist uit zijn pen, die werkelijk om de vingers af te likken is. Heel ingenieus, maar niet geforceerd.
En ook heel welkom want anders had het boek wel heel zwaar op de maag blijven liggen.

Een boek dat bijblijft in alle geval.

Een dikke aanrader.

Dit lijkt mij een uiterst interessant boek. Ik raak niet snel geprovoceerd of geschokt door iets, dus ik durf de uitdaging wel aan.